وخطی از ستاره و پرواز در چشم های توست

گفتی:سکوت را نمی توان دید

گفتی :سکوت هم شنیدنی  ست

چشمم به وسعت یلدا

سکوت دشت لحظه ها رادیده  ست

بیا تا حنجره ی روز را

در گلوگاه شب بگذاریم

با هم حرف بزنیم

بیا    سکوت هم شکستنی  ست.

دو کلام از خودم

( تنهایی تنها ترین واژه ایست که در لغت نامه ی لحظه هایم موجود است.تنها واژه ایست که به چشمانم آشنا می آید .)

امروز خیلی دلم گرفته تو این اتاق سوت و کور نشستم و دارم صدای تیک تاک ساعت بالای سرمو گوش میدم

یه چیزی درونم داره فریاد میزنه (نسترن فقط خودتی و بس )از خدا که پنهون نیست از شما چه پنهون خیلی وقته تو خودم گم شدم .اونایی که دوستشون داشتم و یه جورایی سنگ صبورم بودن خیلی وقته تنهام گذاشتن.

شاید به قول خیلی بزرگترا این حرفا به دهن یه دختر هجده ساله که شاید دهنش هنوز بوی شیر میده زیادی باشه.شاید درست نباشه که بگم به بی معرفتیه خیلی ها پی بردم .

اونایی که باهام حرف میزنن یا یه جورایی بهم نزدیکن میگن دختر مغروری هستم البته خودمم قبول دارم ولی از حق نگذریم یه خورده احساسم ته این دل وامونده ی من پیدا میشه .

امروز هر کاری کردم دو کلام رو یه برگه ی سفید بنویسم نشد که نشد .دلم خیلی پره از این دنیایه پست و تهی  از آدمای دورو برم 

الان که دارم مینویسم گونه هام خیسه  حالا دیگه کاملا به این نتیجه رسیدم که جز خدا هیچ کس و ندارم .شاید زیادی دارم تند میره شاید اون چیزایی که تو دلم میگذره رو نباید جایی جار بزنم .

ولی من که یه عمره سنگ صبور بودم حالا هیچ کس و ندارم تا دو کلام باهاش حرف بزنم بزار بی خیال این دنیا بشم و بگم بابا منم درد دارم منم تنهام .

این نسترنی که سنگ صبور خیلی هاتون بوده حالا خودش پر شده  .نمیگم چیزی کم دارم نمیگم دردم درد نونه     نه دردم درده بی کسیه این روزا بابام که تنها پناهم بوده انقدر سرش شلوغه که نمی تونم دو کلام باهاش حرف بزنم  مامان سرش شلوغه  من موندم و خودم

حتی خاله هم دیگه نیست تا باهاش حرف بزنم و...........................

اصلا به درک نسترنم تنها باشه مگه چی از دنیا کم میشه خدایا خودتو عشقه و صفاتو بازم شکرت که خودت بالایه سرمی

نسترنی که تا حالا صداش درنیومده بود حالا کاسه ی صبرش لبریز شده

 نمیدونم شاید فردا نظرم نسبت به این دنیایه کوفتی عوض شه خدا رو چه دیدی.